‘Relics: An Eye Once Blind’ is het prikkelende eerste luik in de ‘Lost Ancestors’-reeks van Joshua Serafin, waarin complexe familiegeschiedenissen, migratietrauma’s en breuklijnen samenkomen. Vertrekkend bij hun Japanse betovergrootvader Shentaro Esaki, die in 1903 naar de Filipijnen trok, duikt Serafin in vergeten familieverhalen en onderzoekt die in relatie tot een bredere koloniale geschiedenis. Wat blijft er over wanneer de banden met onze voorouders vervagen? Wie zijn we zonder onze oorsprong? Wat wordt het lichaam op het moment van vertrek? En kunnen we het ontdoen van generationeel geweld? Een zintuiglijke performance die zoekt naar wat verloren ging, wat blijft en wat kan worden hersteld.

Serafin is VIERNULVIER-huisartiest en internationaal erkend. Hun werk schitterde op toonaangevende podia en festivals, waaronder de Biënnale van Venetië.

In ‘A Day is a Hundred Years’ verweeft Jozef Wouters het verhaal van zijn Brusselse Decoratelier met dat van conciërge en kunstenaar, Barry Ahmad Talib, met wie hij het atelier deelt sinds 2019. Tijdens het werken groeien gesprekken die Sagale en Brussel met elkaar verbinden. Ze creëren een poëtische ruimte tussen hier en daar, tussen werk en leven. 
Met de façade van het Decoratelier als spil laat de voorstelling zien hoe open en gesloten, privé en publiek voortdurend in elkaar overlopen. Klassieke theaterelementen zoals infini’s en trompe-l’oeil gaan hand in hand met een draaiend podium en een cast die vooral uit technici bestaat. Zo ontstaat een visuele fabel over hoe we samen onze omgeving vormgeven.

It must be born. Like a spirit emerging from the cunt.

In SCHWEINEREI sluiten twee figuren (gespeeld door Lucie Plasschaert en Lucas van der Vegt, die Mozart op fortepiano speelt) zich op in een bunker. Ze zijn tweelingen. Ze zijn geliefden. Ze zijn poppen, performers, geesten van het theater. Gevallen engelen. Ze zijn afstotelijk en verleidelijk tegelijk. De laatste afstammelingen van een Europa dat zichzelf eeuwenlang heeft voortgeplant tot het ziek werd. Achter de figuren ligt Versailles, Marie-Antoinette, Mozart, de aristocratie, het theater. Alles wat mooi was. Ze hebben er een paradijs van gemaakt. Maar paradise is rotten. Ze feesten terwijl de wereld buiten vergaat. Ze spelen, eten, musiceren. Hun lichamen raken verstrengeld. Hun omhelzing wordt een knoop. Ze houden zoveel van elkaar dat ze elkaar verstikken.

Dan beginnen hun lichamen terug te spreken. Wat werd ingeslikt (cultuur, schoonheid, geweld, schuld, verlangen) komt naar buiten. Ze doorbreken een innerlijke muur. Binnen wordt buiten. Hun artificiële lichamen beginnen onophoudelijk te lekken.

SCHWEINEREI is een liefdesbrief aan het theater en een afrekening met zijn geesten. Een staat van zijn. Een exorcisme.

THE WHOLE GLOBE FOR A REAL SORROW.* Theatre is dead. Long live theatre.

Lieselot Siddiki bouwt een bunker die paleis, poppenhuis, lichaam en ruïne is. Een plek waar verleden en heden niet langer van elkaar te onderscheiden zijn.

BORED. FRIVOLOUS. EXCESSIVE. SICK. SO SO SICK.

*uit 'Hamletmachine' van Heiner Müller

Dit intieme duet tussen de 31-jarige danser Emiel Vandenberghe en de 82-jarige balletlegende Birgit Keil is een ontmoeting tussen generaties, tussen meesteres en leerling, tussen artistieke moeder en zoon. Beide dansers zijn voorbij de climax van hun eigenlijke balletcarrière, maar toch gloeit het streven naar technische perfectie nog na in hun lichamen. In dit zinderende restlicht spelen ze een spel van dragen en gedragen worden, van wederkerige zorg, van wisselend gewicht en blijvende overgave. Zo ontstaat een tedere, fysieke dialoog over wat blijft.

Met 4x4 vieren we spannende makers en hun proces. Kunstenaars krijgen carte blanche en maken VIERNULVIER  een avond lang tot hun speeltuin. Ze kunnen hier hun artistieke universum openen, hun brede, gelaagde of net fragiele praktijk tonen en explosieve samenwerkingen aangaan. 
We nodigen jou uit om de energie, chaos en schoonheid van creatie te omarmen en klassieke hokjes te doorbreken. Verrassing gegarandeerd!

‘AFK (Away From Keyboard)’ is een eigenzinnige circusvoorstelling in een geglitchte wereld waar gejongleerd wordt met normen. Sofie Anny Nicea Velghe en Camille Paycha zetten jouw zintuigen op scherp en nemen je mee naar een universum vol visuele misleiding, rondzwevende geesten en meervoudige identiteiten. Geïnspireerd door twee schijnbaar tegenstrijdige kennisbronnen – het denken van de inheemse Brazilaanse filosoof Ailton Krenak  (Ideas to Postpone the End of the World) en cyberfeminisme – ontstaat een speelse en prikkelende verkenning van hoe die werelden elkaar raken en versterken.

‘Soil Biographies’ gaat over onderbewustzijn, groei, verborgen leven en over de grond onder onze voeten en de stemmen die eruit opstijgen. De twee veelzijdige kunstenaars Louis Vanhaverbeke en Farida Amadou creëren een zintuiglijke sound performance waarin ze een muzikaal gesprek aangaan met de aarde. Louis vond na een periode van mentale ontregeling houvast in de landbouw. Farida, bassiste in de improvisatiescene, benadert geluid als een fysieke kracht. Ze zoekt naar manieren om via geluid verbinding te maken met jezelf, met anderen en met de aarde.

Samen bouwen ze een speelveld waarin de aarde zowel decor, instrument als medespeler wordt. Ze graven verborgen gevoelens op, verloren voorwerpen, en heel wat gevoelens die vaak het licht net niet zien. Tussen schoonheid en vuiligheid ontstaat een ademend en bezwerend landschap van klank en transformatie. 'Soil Biographies' nodigt het publiek uit om samen te luisteren, te graven in onszelf en opnieuw te aarden.

Nadat Thomas Verstraeten in een feestelijke optocht twee Gentse gevels van plaats heeft laten wisselen (p.69), zet hij ze op het podium als decor voor een nieuwe voorstelling. Hij nodigt de inwoners van de stad uit om de gevels te verklanken. Van draailier over zelfgemaakte instrumenten tot een dj-tafel: een bonte groep mensen en instrumenten vormt het nieuw samengestelde stadsorkest dat de uitdaging aangaat. Welke muziek associëren ze met welk soort gevels? Wat weerklinkt er achter de façade? De muzikanten putten inspiratie uit eigen ervaringen en uit verhalen van vroeger en nu, maar evengoed uit het operarepertoire: in de periode waarin heel wat ‘historische’ gevels in het stadscentrum hun definitieve vorm kregen, schreven Vlaamse componisten opera’s die zich tegen de achtergrond van diezelfde gevels afspelen. Een stadsopera komt tot stand – gemaakt voor, door en met Gentenaars. 

Een goochelaar met niets in de handen en (bijna) niets in de mouwen. Hij frutselt met boter, dolt met foto’s uit kranten en met een banaan en een appelsien. Op het einde verandert hij zelfs van kleur! Dit is een voorstelling waarin van alles misloopt, over een wereldtoneel waarop veel misloopt, maar waar je niet van wegloopt: je blijft zoeken, zingen, tasten, salto’s draaien en hard onderuitgaan, want all before death is life. Een speelse en ontregelende solo van Benjamin Verdonck, geregisseerd door Jetse Batelaan.

‘asses.masses’ is een op maat gemaakte videogame die van begin tot eind live wordt gespeeld door het publiek, één speler met een keer. In dit epische verhaal - van meer dan 7 uur (!) - volg je een kudde werkloze ezels die hun jobs proberen terug te winnen. Toeschouwers nemen de controller en leiden de dieren door een postindustriële wereld. Een speelse en verrassende ervaring over werk en spel, technologie en verandering. 

Het is gamen als performance: verwacht je aan een immersieve, grappige en vooral originele ervaring. In plaats van alleen op je kamer te gamen, doe je dit samen met een grote groep. Jullie beslissen wat de ezel wel of net niet doen. 

Belangrijk: je hoeft hiervoor zeker geen gamer te zijn, ook zonder game ervaring is het een amusante belevenis!

In ‘Something is Approaching’ bekijkt choreograaf & performance kunstenaar Carolina Mendonça geweld vanuit een nieuw perspectief: niet de klap zelf, maar wat daarna blijft en hoe het in het lichaam blijft hangen. Wat als spieren niet alleen trauma dragen, maar ook de kracht om terug te slaan?

Ze laat lichamen die ooit verstijfden, langzaam ontwaken, geladen met ingehouden kracht en de opgepompte energie van een reeks ingebeelde confrontaties. ‘Something is Approaching’ is een zintuiglijke choreografie waarin dromen een vorm van zelfverdediging worden, een stille training van alertheid, veerkracht en zelfverdediging.

Voor het eerst bundelen powerhouses van de performancekunst, Sophía Rodríguez en Teresa Vittucci, hun krachten om met speelse absurditeit en oprechte ironie de onderdrukking van vrouwelijke woede om te zetten in iets krachtigs en bevrijdends. Zwevend door een surrealistisch corporate landschap ‘verwerken’ twee engelachtige figuren menselijke woede. Ze zingen in buitenaardse tongen, omarmen het emotionele en fysieke en nodigen je uit stil te staan bij datgene wat onder de oppervlakte smeult. Met de nodige humor onderzoeken de anger angels hoe dit onderhuidse vuur kan zorgen voor heling en collectieve transformatie. Een ontregelende én troostende ervaring, als een diepe massage.

In een trilogie die de titel ‘Repertório’ draagt, onderzoeken de Braziliaanse kunstenaars Davi Pontes & Wallace Ferreira dans als een vorm van zelfverdediging. In een ontwapenend eenvoudige setting, omringd door het publiek, naakt en met niets dan het ritme van hun schoenen op de vloer, rollen Pontes en Ferreira een kwetsbare choreografie uit. Ze laten zich inspireren door gebaren en subtiele tekenen van herkenning die circuleren binnen zwarte en queer gemeenschappen in Rio de Janeiro en die veilige communicatie in de publieke ruimte mogelijk maken. ‘Repertório N.1’, het eerste deel van de trilogie, bleef lange tijd onuitgevoerd, maar wordt na N.2 en N.3 nu eindelijk gerealiseerd.

Acht jaar geleden maakte een theatercollectief een legendarische sitcom, met een al even legendarisch open einde. Nu komt de vriendengroep opnieuw bijeen om een vervolg te breien aan hun culthit met niemand minder dan Wim Helsen in de rol van gastacteur!

‘DE SITCOM’ is een schizofrene tragikomedie waarin acteurs hun eigen tragische levens spelen, maar dan als grap. Het is ook de making-of van die sitcom, inclusief de liefdes, de breuken, het wantrouwen, de voorzichtige toenaderingspogingen, het verraad en de hoop, altijd, op alsnog een happy ending.

INZOZI ZANJYE, ‘mijn dromen’ in het Kinyarwanda, is een multidisciplinaire performance tussen concert, dans en theater in, die zich ontvouwt als een reis door de landschappen van Dushime’s bestaan. Als artiest van Rwandese afkomst die in België woont, bewoog ze zich steeds tussen twee werelden, zonder ooit volledig te landen in een van beide. Deze in-betweenness creëerde een diepe behoefte om te begrijpen waar ze thuishoort. Tijdens deze zoektocht ervaarde ze gevoelens van ontheemding en vervreemding, wat soms zorgde voor een last die groter aanvoelde dan haar eigen leven.

Deze performance beweegt door de verschillende kamers die in haar liggen: haar herinneringen, haar verlangen, haar verdriet en haar vreugde. Ze komt terecht in een droomlandschap, een ruimte tussen het zelf en de ziel, waar vertrouwde narratieven vervagen en de tijd uiteenvalt in een niet-lineaire werkelijkheid.

In ‘injuries & remedies’ bevragen theatermakers en acteurs Simon Baetens en Micha Goldberg elkaar genadeloos over de vele soorten pijn en onzekerheid die je in het leven kunt ervaren. Is dit een artistiek nagesprek? Een interview? Een therapiesessie? Ze troosten en confronteren elkaar, terwijl ze elkaar onafgebroken van raad voorzien. Gedreven door een hardnekkige impuls blijven ze doorvragen, in de overtuiging dat onze innerlijke belevingswereld onthult wie we werkelijk zijn. Met scherpe humor en een stevige dosis zelfkritiek ontstaat een spiegelend spel van kwetsbare bekentenissen en (on)waargebeurde ontboezemingen. 

In 1983 brak Anne Teresa De Keersmaeker internationaal door met ‘Rosas danst Rosas’, een mijlpaal in de postmoderne dans. Abstracte bewegingen botsen met subtiele, alledaagse gebaren in een geladen spel van herhaling en intensiteit. Op de ritmische muziek van Thierry De Mey en Peter Vermeersch dansen vier danseressen zichzelf, opnieuw en opnieuw. Met een uitgesproken vrouwelijke bewegingstaal laten ze uitputting en kracht samenvallen in een choreografie die tegelijk strak en emotioneel is. Meer dan 500 keer opgevoerd, blijft dit iconische werk niets aan scherpte verliezen. Een volledige nieuwe cast (de vijfde!) blaast het opnieuw leven in: rauw, precies en onweerstaanbaar energiek.

‘Hoe zeg je “kom terug”?’ is een urgente documentairevoorstelling over het Rifgebied in Marokko, een kruispunt van migratie en toerisme. Hannah Zaouad onderzoekt wat het betekent om voet te zetten op land dat tegelijk ‘thuis’ en ‘bestemming’ is. Met een scherpe blik en zachte taal ontrafelt hen de spanningen tussen herinnering, overlevering en toeristische industrie, tussen vertrek en verlangen. Wie heeft recht op land dat geen eigendom zou moeten zijn? Een gelaagde voorstelling die persoonlijke verhalen verbindt met grotere systemen en je blik op reizen bijstelt.

In ‘Nimble’ vormen negen dansers samen een hedendaags corps de ballet en verkennen ze de kracht van lichamelijke groepsritmiek. Met een focus op het onderlichaam, geïnspireerd door Alexander Vantournhouts fascinatie voor het voetenwerk van boksers, worden bewegingen belicht die normaal aan onze aandacht ontsnappen. Continu in beweging tasten ze de grenzen af tussen individu en groep. Hun bewegingen monden uit in een klanklandschap van beats, polyritmes, loops en levendige live elektronica waardoor de rollen van danser en musicus in elkaar gaan overlopen. Het resultaat is een pulserende choreografie waarin beweging en muziek elkaar aandrijven en het podium transformeren tot één levend ritme.

In ‘My Fierce Ignorant Step’ viert Christos Papadopoulos het leven. Tien dansers verweven herinnering, geluid en beweging tot een pulserend, extatisch geheel waarin hun lichamen als instrumenten weerklinken. Geïnspireerd door de muziek uit zijn kindertijd en de jeugdige energie van een wereld vol mogelijkheden, onderzoekt Papadopoulos samenzijn, durf en hoop. ‘My Fierce Ignorant Step’ is een hypnotiserende, optimistische performance over de magie van momenten waarin alles nog mogelijk lijkt, over vurige beginnetjes en allereerste keren.

De solo ‘Silver Plate’ duikt diep in een hoofd en laat gedachten steeds verder ontsporen in de ruimte. Vanuit Sylvia Plaths dagboeken en roman creëren Lucie Plasschaert en Jesse Vandamme een indringende solo, een radicaal, poëtisch onderzoek naar hoe het vandaag voelt om te denken. Want in een tijd van prestatiedwang, zelfdiscipline en een overvolle buitenwereld die zich opdringt, lijkt de geest soms helemaal te willen verdwijnen. ‘Silver Plate’ is geen klassieke adaptatie maar een theatrale botsing met Plaths worstelende stem. Dialoog wordt een antwoord op verstikkende individualiteit: een manier om niet alleen te blijven in het denken.

Geïnspireerd door Rainer Werner Fassbinders donkere, theatrale beeldtaal weeft Louis Janssens een filmische mozaïek van ontmoetingen, herinneringen, verlangens en hartstocht. De zeven queer acteurs van ‘Amour’ gooien hun stem en lichaam in de strijd om een universeel verhaal te vertellen over hoe liefde ons leven vormgeeft en bepaalt. Ze lijken één lichaam te vormen, spreken in één adem en wisselen continu tussen mannelijk, vrouwelijk en alles daartussen. Ritmische fragmenten van (non-)fictie vullen elkaar aan in een kolkende performance over geven, verliezen, verbinden en lijden.

In ‘Ch'ttahh’ (Arabisch voor danser) keert Bilal El Had terug naar de Marokkaanse chaabi, de populaire dans en volksmuziek die bij bruiloften, familie- en straatfeesten hoort. Met invloeden uit zijn parcours bij o.a. Rosas verweeft El Had eeuwenoude ritmes en gebaren waarmee hij is opgegroeid met een hedendaagse bewegingstaal.

Chaabi draagt een geschiedenis in zich van mannen die gendergrenzen oprekken. Tussen eerbetoon en innovatie, humor en aanklacht verbindt ‘Ch’ttahh’ de kracht van het heden met een tedere blik op wat eraan voorafging.

Het absurde ‘ha ha ha ha ha ha ha’ was de verrassende sensatie van het kunstenfestival Edinburgh Fringe 2023. Performer Julia Masli creëert een hilarische maar ook ontroerende en onvoorspelbare live-ervaring. Wat begint als speelse improvisatie groeit uit tot een collectief ritueel van zorg, kwetsbaarheid en onverwachte humor. Gecoacht door performancekunstenaar Kim Noble zoekt Masli de subtiele grens op tussen de lach en de traan en bewijst ze dat de één heel dicht bij de ander ligt. 

Uit de driehoeksverhouding tussen Brussel, Gent en Antwerpen ontspringt in de jaren 1980 een lichting radicale dansvernieuwers. Anne Teresa De Keersmaeker, Wim Vandekeybus, Marc Vanrunxt, Alain Platel, Jan Fabre en nog vele anderen dringen druppelsgewijs de Belgische schouwburgen binnen met hun onconventionele voorstellingen. In een mum van tijd overspoelen ze ook Nederland, Europa en de rest van de wereld.

Die ‘Vlaamse Golf’ heeft ons kijken en dansen diepgaand beïnvloed, blijkt nu, zo’n veertig jaar later. In ‘A Wave’ maakt choreografe Zoë Demoustier de balans op.

Met een vijftiental dansers – van Opera Ballet Vlaanderen, aangevuld door jongeren, een danser van Platform K en iconische dansers die de stukken van weleer creëerden – deconstrueert ze monumentale scènes uit de jaren 1980 en 1990 met het oog op de toekomst. Samen zoeken ze uit wat doorgegeven moet worden en wat een update kan gebruiken.

Maar vooral: hoe referenties geen keurslijf maar een bron kunnen zijn voor dansplezier en – wie weet – een nieuwe golf.

Nona Demey Gallagher creëert een satirisch universum vol groteske figuren, waar politiek, popcultuur en waanzin in elkaar overvloeien. De centrale vraag: hoe leef en overleef je in een liefdeloze wereld? Vertrekkend vanuit Kathy Ackers cultroman ‘Don Quixote, which was a dream’ (1986) herwerkt ze, samen met Jana Antonissen, de klassieke queeste tot een grillige zoektocht naar liefde en betekenis. Geen ridderlijk heldenverhaal, maar een botsing met de krankzinnige realiteit. Verwacht je aan een uitbundige en ontregelende voorstelling met livemuziek, exuberante kostuums en messcherpe tekst.

‘La Parabole du seum [Parable of the sour]’ is een schurende parabel over overleven aan de rand van de samenleving. In een tijd van groeiend fascisme neemt Rebecca Chaillon je mee naar de daken van Seine-Saint-Denis, waar schotelantennes – als teken van ontworteling – gericht zijn op een verre, versplinterde  hemel. Chaillon creëert een collectieve ervaring van woede, veerkracht en verbeelding en geeft een stem aan wie structureel gemarginaliseerd wordt. Met bijtende humor en poëtische scherpte verweeft ze rituelen, geloof en sciencefiction tot een explosieve voorstelling over verzet en verbondenheid. 

De Oostenrijkse componist Franz Schubert stierf op jonge leeftijd maar liet een omvangrijk oeuvre na, waaronder meer dan 600 liederen. Vlak voor zijn dood componeerde hij zijn beroemde Winterreise. In een cyclus van 24 liederen voor zang en piano volgen we een wandelaar tijdens zijn eenzame tocht door een winters landschap, vervreemd van de wereld en worstelend met zichzelf.

De toonaangevende Amerikaanse choreograaf Trajal Harrell onderzoekt al langer de relatie tussen dansen en wandelen. Vertrekkend van postmoderne dans en de queer subcultuur van de voguing ballroom scene laat hij zijn dansers steevast defileren op een catwalk – zo ook in Winterreise. Op Schuberts muziek maakt Harrell voor onze dansers een choreografie die een collectie winterjassen presenteert. Hoe verhouden we ons tot het universum waardoor hun catwalk loopt?  

De laatste keer dat we Pitou zagen, was in een kerk in het Nederlandse Groningen. Ze stond daar op Eurosonic Noorderslag, zowat het grootste festival voor opkomend talent, om haar nieuwste, ‘P2’ voor te stellen. Dat vonden wij eigenlijk gek, want de ster van deze noorderbuur is al een tijd rijzende. Dat heeft ze vooral te danken aan haar aanstekelijke mix van folkloristisch bezwerende zanglijnen over nu eens akoestisch, dan weer elektronisch klinkende muziek. Om nog maar van haar podiumpresence te zwijgen. ‘’Die willen we nog eens bij ons’’, zeiden we toen, en zo geschiedde. 

Pitou oogstte in 2023 al veel lof met haar album ‘Big Tear’, dat een plaats veroverde in diverse eindejaarslijstjes (‘Een van de mooiste hedendaagse indiepopalbums van dit moment.’ – Madame Figaro, FR, ‘een album van wereldklasse’ – Volkskrant, NL). In ‘P2’, dat op 20 maart 2026 uitkwam, laat ze haar emoties en creativiteit verder de vrije loop. Het is een draaimolen vol euforie, waarop levensvreugde en melancholie hun weg naar de dansvloer vinden.  

Haar zeer specifieke muzikale achtergrond – zingen in een klassiek kinderkoor en reizen met haar ouders – waarbij ze cassettes van Malinese, Senegalese en Indiase artiesten mee naar huis nam – leidde tot een herkenbaar muzikaal universum, waar haar kenmerkende stem, unieke melodieën en akkoordprogressies hand in hand gaan met intuïtieve en poëtische teksten.

Van de kakofonische eerste single 'Too Good To Go' tot de etherische nummers 'Pirate' en 'Morning Star', het majestueuze 'Restlessness' en het manische 'To Do What' – ‘P2’ is nu eens bezwerend en intiem, dan weer aanstekelijke vervoering. Kom en laat je wegvoeren.

Bereid je voor op een exclusieve double bill van twee van de meest boeiende acts uit de Belgische alternatieve scene: Niels Orens en TJE. Samen palmen ze Club Wintercircus in voor een avond die balanceert op het scherp van de snede tussen organische emotie en pulserende elektronica. Beide acts stonden eerder al op De Koer, nu keren ze terug om Club Wintercircus volledig in te nemen.

De avond wordt geopend door elektronische producer en live-performer Niels Orens. Orens staat bekend om zijn grensverleggende soundscapes waarin hij akoestische instrumenten morpht met analoge synthese en diepe breakbeats. Met zijn recent verschenen Never Again EP onder de arm, vertaalt hij thema's als isolatie en melancholie naar een fysieke, immersieve live-ervaring. Verwacht een bezwerende trip die schakelt tussen fragiele, introspectieve stiltes en intense, diepe baslijnen.

Aansluitend is het de beurt aan TJE, het Belgische trio dat na een podiumplek in Humo’s Rock Rally en een indrukwekkende festivalzomer (o.a. Best Kept Secret, Lokerse Feesten) hard op weg is naar een internationale doorbraak. Gewapend met hun kersverse debuutplaat SCHADE, volgens de pers hét album om dit jaar in de gaten te houden, brengt TJE een ongrijpbare melting pot van melancholische avant-pop, experimentele postrock en pulserende elektronica. Frontvrouw Lindy Versyck bezweert het publiek met haar stem (denk aan een dromerige doch dreigende Björk), ondersteund door een muur van hypnotiserende bas- en gitaarlijnen.

Twee acts die elk op hun eigen manier de spanning opzoeken tussen intensiteit en kwetsbaarheid.

Na een eerste lente-editie is Lippstick terug in Club Wintercircus. Voortbouwend op de legendarische Sound of C-feestjes en de slotfeesten van het Filmfestival met de Lippstick dj's, wordt Club Wintercircus omgetoverd tot een eigenzinnig pretuniversum. Hits & Tits en Lizzy & Tati draaien ten dans. Louis Verlinde, Griet Keersmaekers en guests zorgen voor de nodige chaos.

‘Time of the Heathen‘ (1961) is een jarenlang verloren gewaande filmparel van theaterregisseur Peter Kass. Een poëtische, surreële aanklacht tegen oorlogsgeweld, de nucleaire wapenwedloop en de verwoestende impact van racisme. Wat begint als een rurale noir met een typische ‘wrong man’ in de hoofdrol, kantelt geleidelijk in een huiveringwekkende, proto-psychedelische trip. De film ontvouwt zich minder als een klassiek narratief en meer als een visuele eruptie waarin de kritiek op de gevolgen van de ontwrichtende Amerikaanse buitenlandse politiek en oorlogslogica als een granaat inslaat.

Met nauwelijks dialoog en een sterke nadruk op beeld en ritme ontstaat een koortsachtige allegorie waarin communicatie faalt en betekenis steeds verschuift. Het resultaat is een intrigerende, soms vervreemdende kijkervaring die de toeschouwer dwingt zelf verbanden te leggen — in een universum waar stilte luider spreekt dan woorden. ‘Time of the Heathen‘ is daarmee een visionaire reflectie op raciale spanningen en het post-nucleaire trauma van het naoorlogse Amerika. Camera en montage zijn van de legendarische experimentele filmmaker Ed Emshwiller, die ook verantwoordelijk is voor de 20 minuten lange droomsequentie op het einde.

“When in doubt, yes.” 
Met deze zin wist Alabaster DePlume eerder al moeiteloos een Gents publiek voor zich te winnen, tijdens zijn fameuze passage tijdens de Theresia concerten enkele jaren terug. De in Londen gevestigde saxofonist, zanger, componist en dichter beweegt zich op het snijvlak van spiritual jazz, folk en spoken word. Zijn muziek wordt gedragen door warme, repetitieve motieven en een open, intuïtieve speelstijl die tegelijk troostend en confronterend kan zijn.

Zijn doorbraak kwam met To Cy & Lee: Instrumentals Vol. 1 (2020) (waarvan je misschien het legendarische ‘Be Nice To People’ kent?) gevolgd door het veelgeprezen Gold: Go Forward In The Courage Of Your Love (2022) en latere releases zoals Come With Fierce Grace (2024) en A Blade Because A Blade Is Whole (2025). Daarnaast werkte hij samen met artiesten als Bon Iver, Kamasi Washington en Sampha.

DePlume componeert voor ‘Time of the Heathen‘ een nieuwe live soundtrack In dialoog met het beeld — en met de stilte die zo kenmerkend is voor Time of the Heathen.

Over dj g2g

dj g2g (zij/hen) is een Deens-Uruguayaanse artiest, producer en dj. Ze toert voortdurend de wereld rond en heeft de dansvloeren in de meest bruisende clubs in steden als Taipei, Londen, Los Angeles, Mexico-Stad, Medellín, Naarm, Shanghai en meer weten te veroveren. 

dj g2g staat bekend om haar kenmerkende geluid dat is geïnspireerd op populaire internetcultuur, waardoor ze genreoverschrijdende hybriden creëert die traditionele grenzen doorbreken. Haar complexe producties combineren hardstyle, cumbia, deconstructed club, nightcore, jersey, dubstep en meer, tot een energieke, onvoorspelbare geluidservaring. 

Ze heeft samengewerkt met artiesten als Ninajirachi, Six Sex, Erika De Casier, Lila Sky en Safety Trance, en heeft ook soundtracks gecomponeerd voor documentaires en modeshows, waaronder projecten voor Raga Malak, Dion Lee en Masculina. Dj g2g beweegt zich tussen muziek, mode en performance en bouwt werelden die rebellie, gemeenschap en radicale zelfexpressie vieren, een visie die haar een plek heeft opgeleverd in Vogue, Office Magazine, Resident Advisor en de Dazed 100 2025-lijst.

Videodroom duikt de wereld van gruwel en video nasties in met een unieke screening van cult horror klassieker ‘The Evil Dead’ (1981) met de iconische soundtrack van Joe LoDuca live gebracht door BL!NDMAN.

In Sam Raimi’s legendarische lowbudget debuut trekken vijf studenten naar een verlaten blokhut in het bos. Wanneer ze een stoffige bandopname afspelen, ontketenen ze ongewild demonische krachten die hen veranderen in bloeddorstige zombies. Wat volgt is een koortsachtige symfonie van ratelende kettingzagen, op hol geslagen struiken en heel veel blubber en bloed. De inventieve special effects, over-the-top gore en pikzwarte humor maakten van de film een wereldwijde sensatie. 

De destijds 20-jarige Raimi blikte dit horror meesterwerk in met een handvol vrienden en een budget van 375.000 dollar. Dankzij een razend succesvolle VHS-release groeide de film uit tot een miljoenenhit. Het lanceerde een gigantische franchise, maakte van hoofdrolspeler Bruce Campbell een culticoon en vormde de kickstart van Raimi’s indrukwekkende regiecarrière (Spiderman, Army of Darkness).

Waar latere sequels voluit de komische kaart trokken, blijft dit origineel een grimmig en energetisch gruwelsprookje dat aan een moordend tempo voorbij raast. Voor velen is het nog altijd het absolute hoogtepunt van de reeks én een van de beste horrorfilms aller tijden, tout court.

De officiële openingsfilm van Videodroom 2026 belooft een unieke gebeurtenis te worden. We vieren de 20e verjaardag van ‘Old Joy’, de intimistische en melancholische road movie van Amerikaanse regisseur Kelly Reichardt. Die laatste gaf ons de toestemming om ‘for one night and one night only’ deze indieklassieker te tonen met een gloednieuwe live score. Niemand minder dan gevierde harpiste Mary Lattimore zal met haar dromerige en meditatieve composities een nieuwe score voor de film brengen.

‘Old Joy’ volgt twee oude vrienden, gespeeld door Daniel London en iconische singer-songwriter Will Oldham aka Bonnie ‘Prince’ Billy, die elkaar de voorbije jaren ietwat uit het oog verloren zijn op een kampeertrip. Onderweg drinken ze biertjes, schieten ze op blikjes en zijn er lange, betekenisvolle stiltes. An sich gebeurt er niet zoveel, maar tussen de regels door ontspint zich een prachtig en poëtisch portret van een gespannen vriendschap, gebroken toekomstdromen en ver vervlogen verledens. Reichardt zette zichzelf in de voorhoede van de Amerikaanse onafhankelijke cinema met deze bitterzoete schets die lang na het laatste beeld blijft nazinderen en vragen blijft oproepen. Met gerenommeerde films als ‘Meek's Cuttoff’ en ‘First Cow’, telkens gemaakt met beperkte budgetten, op locatie gefilmd en zonder grote namen, groeide Reichardt uit tot een van de meest vooraanstaande Amerikaanse regisseurs van de voorbije 20 jaar. 

De oorspronkelijke soundtrack van ‘Old Joy’ door indielievelingen Yo La Tengo mag voor een avond op slot en wordt vervangen door de intimistische muziek van Mary Lattimore. Sinds haar debuut ‘The Redrawing Room’ uit 2013  is ze niet weg te denken uit de Amerikaanse experimentele folk scene. Ze werkte samen met artiesten als Kurt Vile, Meg Baird, Harold Budd, Thurston Moore, Sharon Van Etten, Jarvis Cocker, Steve Gunn, Julianna Barwick, Fursaxa…

Haar muziek gaat van delicaat en dromerig naar complex en overweldigend. Een virtuoze muzikant die live met ontelbare effectpedalen kan goochelen maar evengoed haar harp - ontdaan van alle elektronica - kan doen zingen als geen een.

Wanneer Isabelle (Liliane Lemaître-Auger) aan de slag gaat bij een lokaal filmproductiebedrijf, sluit ze vriendschap met animator Virginie (Véronique Le Flaguais). Tijdens een zonnige zomer in Montréal zoeken de twee jonge vrouwen hun weg door liefde, werk, politiek en de eindeloze zoektocht naar de ideale partner. Langzaam ontdekken ze dat de werkelijkheid zelden beantwoordt aan hun dromen. La vie rêvée is een teder portret van vrouwelijke vriendschap en jeugdige idealen.

In plaats van een klassiek verhaal te vertellen, vangt regisseur Mireille Dansereau een tijd en een plaats met uitzonderlijke warmte en intimiteit. De korrelige 16mm-beelden geven de film de uitstraling van een intieme home movie, terwijl de speelse, collageachtige montage voortdurend laveert tussen droom en werkelijkheid. Vaak vergeleken met het werk van Agnès Varda is La vie rêvée zowel een mijlpaal in de Canadese cinema – de eerste langspeelfilm geregisseerd door een vrouw in Québec – als een verborgen parel die opnieuw ontdekt mag worden.

Er zijn maar weinig bands die zo goed aansluiten bij de dromerige sfeer van de film als múm. Sinds hun ontstaan in Reykjavík eind jaren negentig bouwde het voortdurend evoluerende collectief aan een uniek muzikaal universum waarin zachte melodieën, breekbare zang, glitch-elektronica, field recordings en akoestische instrumenten naadloos samenvloeien. Met zeven bejubelde albums, talloze samenwerkingen en muziek voor film en theater groeide múm uit tot een van de belangrijkste en meest geliefde bands van IJsland.

Voor deze bijzondere voorstelling wordt de groep vergezeld door de gelauwerde componist en cellist Hildur Guðnadóttir, die al sinds de beginjaren een nauwe artistieke band met múm onderhoudt. Intussen groeide Guðnadóttir uit tot een van de meest toonaangevende filmcomponisten van haar generatie, bekroond met onder meer een Oscar, Grammy, Golden Globe en Emmy voor haar muziek bij Joker en Chernobyl, naast veelgeprezen soundtracks voor films als TÁR en Sicario: Day of the Soldado.

Exclusief voor Videodroom brengen múm en Hildur Guðnadóttir deze bijzondere film tot leven met een volledig nieuwe live soundtrack.

‘Spider Baby’ - ook gekend als ‘Cannibal Orgy’ en ‘The Maddest Story Ever Told’ - uit 1967 is een bizar stukje exploitation cinema. Te intens om echt een komedie te zijn maar te ‘cutesy’ om echt horror te zijn, zweeft deze ergens tussen ‘The Addams Family’ en ‘Texas Chainsaw Massacre’ in. Een cartooneske lap grindhouse die zich wentelt in haar eigen tegendraadsheid en gestoorde anarchie. Wie anders dan Wolf Eyes zou deze prent van een gloednieuwe score willen voorzien?

Wolf Eyes (John Olson and Nate Young) ontstond in 1998 in Michigan en staan bekend om hun unieke & compromisloze sound: noise, industrial, free jazz, avant-garde in de blender en een hypnotiserende en onvoorspelbare performances die intens zijn van begin tot einde. Met ontelbare releases op plaat, CDR en cassette zijn ze een van de meest actieve en inspirerende experimentele acts van de voorbije 25 jaar. 

Het verhaal: In een vervallen herenhuis leven de laatste telgen van de Merrye familie in complete anarchie. Door een genetische ziekte vergleden ze in een kinderlijke staat en geven zich over aan kannibalisme en moordlust. De jongste dochter Virginia (Jill Banner) denkt dat ze een menselijke spin is en sluipt door het huis op zoek naar een prooi. De oudste zoon Ralphie (gespeeld door cult acteur Sid Haig) jaagt dan weer op straatkatten die hij als avondeten serveert. De weeskinderen worden verzorgt (en in toom gehouden) door butler en chauffeur Bruno (een glansrol voor horror acteur Lon Chaney Jr.). Als enkele verre familieleden en hun advocaat onverwacht op bezoek komen met hun oog op de erfenis gaan de poppen - uiteraard - aan het dansen.

‘Spider Baby’ was het schepsel van cultregisseur Jack Hill -bekend van blaxploitation en camp klassiekers als ‘Coffy’, ‘Foxy Brown’ en ‘Switchblade Sisters’ en door Quentin Tarantino liefdevol omschreven als ‘de Howard Hawks van exploitation cinema’. De freaky vertolkingen van onder andere Sid Haig, de sfeervolle zwart-wit fotografie en de pikzwarte humor gaven deze low budget schlocker een ‘punk rock’ vibe van la lettre. Geen wonder dat dit een van John Water’s favoriete films is.

‘For anyone who has ever felt different or out of step with the world in general, Spider Baby will likely strike a chord, in addition to providing a unique horror experience, transcendent of the time period’ - 
Cinematic Randomness

Geïnspireerd door Dracula's Daughter (1936) en André Bretons surrealistische roman Nadja (1928), volgt Michael Almereyda's veelgeprezen cultfilm de mysterieuze vampier Nadja (Elina Löwensohn), die terugkeert naar New York om de dood van haar vader Dracula te wreken op Dr. Van Helsing, vertolkt door Peter Fonda.

Na Dracula's dood – verbeeld met een hergebruikte opname van Bela Lugosi uit White Zombie (1932) – arriveert Nadja in een mortuarium in Manhattan om zijn lichaam op te halen. Ze beweegt zich moeiteloos door het nachtelijke New York, tussen koffie, sigaretten, hippe bars en droogkomische, filosofische gesprekken. Ondertussen jaagt de excentrieke Dr. Van Helsing onvermoeibaar op Dracula's dochter.

Ook visueel is Nadja een buitenbeentje. Almereyda combineert schitterende zwart-witbeelden op 35mm met korrelige Pixelvision-opnames, gemaakt met een Fisher-Price-speelgoedcamera. Het resultaat is een unieke, dromerige low-fi-esthetiek. In plaats van klassieke horror vol bloed en geweld kiest de film voor melancholie, emotionele spanning, droge humor en een hypnotiserende sfeer. Nadja is evenzeer een portret van het alternatieve New York van de vroege jaren negentig als een vampierfilm, met echo's van Jim Jarmusch, Hal Hartley en David Lynch.

Even eigenzinnig is more eaze, het project van de in Brooklyn gevestigde geluidskunstenaar en multi-instrumentalist Mari Maurice. Hun muziek beweegt zich tussen ambientpop, folk, musique concrète en experimentele elektronica, waarin alledaagse geluiden en akoestische instrumenten samensmelten tot rijke, gelaagde composities. Met thema's als intimiteit, verlangen en transformatie groeide more eaze uit tot een van de meest intrigerende stemmen binnen de hedendaagse experimentele muziek. Naast eigen releases werkte Maurice als arrangeur, pedalsteelgitarist en producer samen met onder meer Claire Rousay, Lomelda, Space Afrika, Martha Skye Murphy, Water Damage, Fashion Club en Rainy Miller.

Voor Videodroom voorzietmore eaze deze cultklassieker van een volledig nieuwe live soundtrack.

‘The Street Fighter’ is berucht. Het was de allereerste film die in de VS een X-rating kreeg puur en alleen vanwege het extreme geweld en de liters bloed. Tegelijkertijd betekende het de absolute doorbraak voor de legendarische Japanse vechtkunstenaar Sonny Chiba. De film kreeg twee sequels en stond aan de wieg van de iconische gelijknamige arcade-game.

In de slipstream van Bruce Lee’s ‘Enter The Dragon’ bereikten de exploitation- en grindhouse-cinema hun absolute hoogtepunt. De wereld was klaar voor Chiba’s rauwe actiewerk. Maar Chiba was geen gladde Bruce Lee-kloon die goedkoop meeprofiteerde van de hype. Waar Lee blinkt in elegantie en Jackie Chan in komische speelsheid, regeert bij Chiba de pure, ongecontroleerde en barbaarse woede. Als zijn personage Terry Tsurugi losbreekt, is niemand veilig—zijn vijanden niet, de omstanders evenmin. 

Het is precies die rücksichtslose razernij die de film zijn cultstatus bezorgde. Scènes waarin Chiba iemand met zijn blote handen castreert, of waarin een kopstoot direct overgaat in een röntgen-shot van een verbrijzelde schedel net voor het slachtoffer bloedspuwend neerstort: de toon is gezet.

Het plot? Een rasechte cocktail van eer, wraak en verraad, beslecht met vuisten en voeten. Chiba speelt Terry Tsurugi: een cynische huurmoordenaar die puur leeft voor seks, geld en geweld. Hij wordt ingehuurd om een ter dood veroordeelde kungfumeester uit de gevangenis te breken. Als zijn looneisen worden geweigerd, laat hij de boel ijskoud barsten. Maar wanneer de Yakuza en de maffia uit Hongkong het zusje van de veroordeelde ontvoeren, raakt Tsurugi alsnog verstrengeld in een bloedige bendeoorlog.

Meer dan tien jaar lang heeft Rise And Fall een reputatie opgebouwd als een van Europa's meest compromisloze hardcorebands. Doordacht, intens en onmiskenbaar eigen. De band werd begin jaren 2000 opgericht in Gent en bouwde zijn naam op door voortdurend te toeren en regelmatig nieuwe releases uit te brengen: vier albums en vier EP's, grotendeels uitgegeven door Deathwish Inc., het label dat werd opgericht door J. Bannon van Converge.

Eind 2012 stopte de band met liveoptredens. Er was geen officiële breuk, geen afscheidsconcert, geen drama. Gewoon een pauze die uiteindelijk veel langer duurde dan verwacht.

Veertien jaar later keert Rise And Fall voor het eerst terug op het podium. In de tussenliggende jaren zijn de bandleden nooit gestopt met creëren en bleven ze actief in bands als Wiegedood, Oathbreaker, Raw Peace, Wrong Man, Force, Crouch, Blind To Faith en Living Gate.

Rise And Fall is nooit officieel gestopt; ze werden gewoon stil. Op 7 november komt er een einde aan die stilte.

Op zaterdag 7 november 2026 slaan Mo' Juice en Curfew opnieuw de handen ineen voor een bijzondere avond in Club Wintercircus. 

Voor deze gelegenheid hebben ze in Kamma & Masalo (NL) de perfecte headliner gevonden. Het duo, geworteld in de eclectische clubtraditie van Amsterdam, belichaamt een gedeelde liefde voor old school house en disco — altijd gebracht met een frisse, eigentijdse twist. Verwacht warme, groovy en euforische hoogtepunten, gevoed door hun onmiskenbare back-to-back chemie.

De avond wordt afgesloten door Forbidden Fruit met een volledig geïmproviseerde liveset – uitgevoerd midden op de dansvloer. Omringd door het publiek en gewapend met zijn analoge machines, bouwt hij volledig in realtime acid lines, electro ritmes en met boogie doordrenkte grooves op. Geen playback, geen script – alleen rauwe hardware-energie die de zaal naar zijn uiteindelijke collectieve ontlading leidt.

Vanaf 23:00 uur zetten Mo Disko & Nico Juice, residents van Mo' Juice, de toon. Als architecten van de avond zorgen zij voor de warming-up – ze leggen een diepe, soulvolle basis en verhogen geleidelijk de temperatuur voordat ze het podium overdragen.

3D/AV Live is het meeslepende audiovisuele performance systeem van Max Cooper. Elke show is een unieke ervaring die volledig wordt aangepast aan de locatie. Cooper werkt nauw samen met de architectuur en de ruimte om een kenmerkende mix van wetenschappelijke en menselijke verhalen te brengen. Deze verhalen komen los van het scherm en omhullen het publiek in sculpturen van licht en geluid.

Deze avond in Club Wintercircus staat in het teken van Max’ nieuwste album, Feeling Is Structure, aangevuld met materiaal uit zijn gevierde oeuvre en nieuwe composities waarin hij zijn verkenning van de menselijke ervaring via muziek voortzet.

Puttend uit een uitgebreid portfolio aan conceptuele projecten, is de performance specifiek samengesteld voor de akoestiek van Club Wintercircus. Cooper beweegt zich moeiteloos tussen ambient klassiek en stuwende techno, gebruikmakend van zijn rijke catalogus aan genre-overschrijdende content. 3D/AV vertelt het verhaal van de fundamenten van onze wereld, en onze plek daarin, als een zinderende, levende ervaring. 

En wie na één avond nog niet genoeg Max Cooper heeft gehad, kan de dag erna zijn hart ophalen tijdens zijn DJ-set in Club Wintercircus.

Momoko Gill is al geruime tijd een van de best bewaarde geheimen van de Britse elektronische en jazzscene. Als autodidactische drummer, producer, songwriter en zanger heeft ze haar unieke stempel gedrukt op samenwerkingen met Alabaster DePlume, Matthew Herbert, Coby Sey, Tirzah en Nadeem Din-Gabisi (haar muzikale tegenhanger in An Alien Called Harmony). Door uitgebreid te toeren achter het drumstel, de toetsen en de microfoon heeft ze haar instinct voor compositie en productie scherp gesteld.

Het debuutalbum ‘Momoko’ klinkt buitengewoon volwassen voor een eerste plaat. Overal zijn de stilistische invloeden van zowel jazzmuzikanten als singer-songwriters, experimentele artiesten en elektronische producers te horen, maar Gill wijst imitatie af en geeft vorm aan haar unieke geluid op basis van gevoel en expressie in plaats van traditie. Gill woont in Londen en groeide op in Japan en de VS. Ze verwerkt haar breed perspectief in haar muzikale ideeën en verhalen, met een unieke stem die ze heeft ontwikkeld vanuit haar instinct, samenwerkingen en zelfstudie.

Waar de live-performance draait om de versmelting van menselijke verhalen en ruimtelijke structuren, biedt deze nachtelijke set de ruimte voor een lossere, maar evenzeer doordachte dialoog met de dansvloer.

Met drie albums, 3 EP's en een imposante concertfilm (geïnspireerd door Salvador Dalí) Live at Les Diners de Gala op haar palmares, naast allerlei compositie- en productiewerk voor verschillende series, films en reclamespots, heeft Tsar B ondertussen een naam voor zichzelf gemaakt. Haar muziek is een eigen mix van haar uiteenlopende talenten en interesses; zowel haar voorliefde voor barokmuziek als invloeden van R&B en electronische muziek komen tot uiting in haar oeuvre. Denk aan een trippende Mozart die de soundtrack voor The Matrix componeert. 

Na haar self titled debuut-EP Tsar B (2016), het lovende debuutalbum The Games I Play (2018), de EP Unpaintable (2020) en plaat to the stars (2023), werkte Bourgeus samen met artiesten als Alexander Chung, Oscar and The Wolf en Nova Twins. Met haar derde album The Writer (2026) slaat ze een nieuw hoofdstuk open. Geïnspireerd door onder meer David Lynch, verkent Tsar B opnieuw de grenzen tussen muziek en imaginatie. De Belgische ROSALÍA zeggen sommigen, maar kom vooral zelf oordelen.  

Sinds hun oprichting in 2007 staat het Franse kwartet Lost in Kyiv bekend om zijn filmische, atmosferische en diep emotionele soundscapes. De band combineert de melancholische dynamiek van traditionele post-rock met schurende post-metalgitaren, zware synthesizers en verhalende gesproken-woord-samples. Hun muziek voelt als de soundtrack van een intense film, waarin ze de grens opzoeken tussen mechanische elektronica en rauwe, menselijke emotie.

In 2026 keert de band terug met 'We’re All Going to Be Fine'. Dit vijfde album markeert een symbolisch nieuw hoofdstuk, aangezien de formatie officieel haar naam verandert van Lost in Kiev naar Lost in Kyiv. Gedreven door de energie van een vernieuwde bezetting omarmt de band een zwaarder, scherper en moderner geluid, rauwer en directer dan ooit tevoren.

'We’re All Going to Be Fine' neemt afstand van de maatschappelijke thema's van eerdere albums en richt de blik juist naar binnen. Het duikt in de fragiele spanning tussen hoop en ondergang, en de groeiende ontkoppeling in het moderne leven: van onszelf én van elkaar. 

Door hun filmische post-rockwortels te versmelten met een verpletterende post-metalintensiteit observeert Lost in Kyiv de wereld niet langer van een afstand, ze gaan de confrontatie frontaal aan op 24 november in Club Wintercircus.

De onvoorspelbare Britse muzikant Joe Jackson heeft voor 2026 heel wat moois in petto. Op 10 april verschijnt zijn nieuwe album ‘Hope and Fury’, gevolgd door een grote internationale tournee met maar liefst drie optredens in België. Samen met zijn band stelt hij het nieuwe album voor op 24 november in De Vooruit.

Met ‘Hope and Fury’, dat hij zelft omschrijft als “Bicoastal LatinJazzFunkRock”, keert Jackson terug naar het heden en naar zijn vertrouwde muzikale speelveld met negen energieke nummers. Nadat de basis van het album in Berlijn was gelegd, keerde Jackson samen met coproducent Patrick Dillett terug naar de Reservoir Studios in New York. Daar vond hij zijn vaste muzikanten terug: bassist Graham Maby, gitarist Teddy Kumpel en drummer Doug Yowell. Nieuwkomer Paulo Stagnaro, een Peruaanse percussionist, voegt een Latijns-Amerikaans tintje aan het geheel toe. 

Het resultaat doet denken aan een kruising tussen ‘Fool’ (2019), ‘Laughter and Lust’ (1991) en ‘Night and Day’ (1982). Net als deze klassiekers zit ‘Hope and Fury’ vol aanstekelijke melodieën, originele teksten, kenmerkende humor en funky grooves, met zang en toetsen die krachtiger zijn dan ooit. Mis deze kans niet om ‘Hope and Fury’ in De Vooruit live te ontdekken!

Pongo is een Angolese zangeres, songwriter en performer, die alom wordt erkend als een van de meest karakteristieke stemmen van de nieuwe generatie in de hedendaagse internationale muziek. Ze werd geboren in Luanda en woont sinds haar achtste in Lissabon, nadat ze als kind was geëmigreerd. Haar levensloop weerspiegelt een sterke band tussen identiteit, cultuur en veerkracht.

Op haar zestiende verwierf ze als zangeres van Buraka Som Sistema internationale bekendheid door de hit “Kalemba (Wegue Wegue)” waarvoor ze de lyrics schreef en zong. Haar opvallende stem zorgde voor haar wereldwijde doorbraak en versterkte haar band met de werelden van de kuduro en de elektronische muziek.

STICKS & STONES is het unieke audiovisuele concept van de Gentse DJ en producer Primate. Deze negentig-minuten-lange show schijnt licht op het verhaal van een jonge creatieveling. Hoe je schrift vol tekenen met vormen en verhalen kan leiden tot een carrière met shows en fans over de hele wereld. 

Voor Primate, echte naam Marcel Matheussen, is zijn eerste headline show in Club Wintercircus een full-circle moment. Al zijn hele leven woonachtig in Gent zit de band met de stad diep, en met uitverkochte birthday-bashes en succesvolle pop-ups in het verleden wordt deze AV-show, exclusief voor België, de kers op de taart.

Met Nausca slaat Mathijs Bertel (bekend van Ansatz der Maschine) een compleet nieuwe richting in: eentje waar muziek, beeld en verhaal samenvloeien tot een totaalervaring. Op 10 december stelt hij in Club Wintercircus zijn debuut voor met een exclusieve audiovisuele show, opgebouwd rond 360° visuals en immersive sound die je niet gewoon hoort, maar echt voelt.

Centraal staat The Story of Lung-ta, een filmconcert dat het verhaal volgt van een meisje dat aanspoelt in een mysterieuze wereld en daar probeert te begrijpen hoe alles met elkaar verbonden is. Onderweg wordt ze bijgestaan door “windhorses”, symbolische paarden die verwijzen naar Tibetaanse gebedsvlaggen en de kracht van de natuur. Wat begint als een sprookjesachtige ontdekkingstocht, groeit uit tot een reflectie op biodiversiteit, onze relatie met de natuur en hoe fragiel dat evenwicht eigenlijk is.

Live wordt dat verhaal gebracht door vier muzikanten die een breed arsenaal aan instrumenten bespelen, van harp en strijkers tot elektronica en meer atypische klanken zoals guzheng, nyckelharpa en yayli tanbur. Die muziek wordt verweven met filmbeelden, animatie en grafische elementen tot een totaalervaring die ergens balanceert tussen concert, film en installatie.

Al meer dan drieëndertig jaar doet De Mens waar ze goed in zijn: rake songs maken die blijven hangen. Ze zakken om de vijf-zes jaar af naar de talrijke mooie theaters en cultuurzalen die ons land rijk is. Nu doen ze dat wegens groot succes opnieuw! Met De Mens Late Night trekken ze opnieuw rond, strak in het pak, cosy talkshow vibes, sterke verhalen en klassiekers als ‘Irene’ en ‘Dit Is Mijn Huis’ die nog altijd even goed werken als toen.

Verwacht staande ovaties en gewoon een heel goeie avond, met stemmige belichting, een comfortabele zetel en sterke babbels rond de nu eens intiem, dan weer swingend gebrachte songs uit het eigen, rijke repertoire. De Mens is sowieso een band met een dwingend verhaal, dat ook het verhaal van zijn publiek is. Dat wordt in De Mens Late Night op een stijlvolle manier verteld. Een must voor elke De Mens-fan/muzikale fijnproever.