Ryley Walker neemt al jaren een bijzondere plaats in de publieke verbeelding in: een veelgeprezen songwriter en gitarist die wordt geassocieerd met folkmuziek en een van de toonaangevende stemmen is van een nieuwe generatie Amerikaanse songwriters. Toch wezen de platen zelf altijd al op een breder scala aan invloeden, voortkomend uit Walkers achtergrond in de noise- en improvisatie-underground van Chicago.
Na jaren van onophoudelijk opnemen en toeren kwam Walker in een creatieve impasse terecht. ‘Darkening the Glass’ is Walkers eerste verzameling nieuwe nummers sinds ‘Course in Fable’ uit 2021. In de nasleep van dat album raakte Walkers muzikale praktijk verstoord en kwam hij op een haar na in een onomkeerbare burn-out terecht. Op zoek naar een uitweg richtte hij zich op digitale synthese, compositie op de laptop en Max/MSP, waarbij hij oude gitaaropnames en onafgemaakte schetsen uit elkaar haalde. Nummers werden ontstemd, opnieuw gesampled en opnieuw opgebouwd. Het resultaat is ‘Darkening the Glass’. Het is minder een breuk dan een ontmoeting, en brengt de vele elementen samen die Walkers werk altijd al hebben gevormd.
Deze nieuwe koers kwam tot stand na een kennismaking met een ander album vol gedurfde, experimentele nummers (David Sylvian’s ‘Blemish’), wat hem weer inspireerde om ideeën op te doen bij enkele computermuzikanten die in de Amerikaanse noise-underground van zijn vroege carrière een grote invloed hadden gehad: Peter Rehberg, Nobukazu Takemura en Christian Fennesz. Voor een spoedcursus in digitale synthese werkte Walker samen met Ben Kudler van ‘Computer Music for Dorks’ en ‘Radical Democracy’ om zijn eigen laptoptechniek te ontwikkelen, en al snel verzamelde hij een groep partners uit de noise- en improvisatiescènes van Chicago om zich heen. Vanuit de ruwe texturen van een gedeelde experimentele kunsttraditie begonnen de schitterende scherven van een nieuw album zich vanzelf samen te voegen.
‘Darkening the Glass’ is een album dat doordrongen is van extreme sonische contrasten: van herhalende gitaarlijnen die de ruimte delen met springerige breakbeats (‘Service Weapon’) tot subtiel afgestemde akoestische expressie die zich onttrekt aan neerstortende golven van laptopnoise (‘Cancer in Flowers’, ‘Marbles’); van gezellige synthpads en glinsterende live-processing (‘Darkening the Glass’, ‘Ruined Paint’) tot kristalhelder samenspel van een volledige band (‘Clouds of Beaujolais’) en de af en toe gapende kloof van solo-distorsie (’Wax Head’).
Ondanks de uiteenlopende stijlen zorgen Walkers teksten voor een welkome noot van standvastigheid, waarbij hij een moeizaam verworven zelfbeheersing combineert met een scherpe, onsentimentele humor, waardoor zelfs de meest excentrieke muzikale passages van het album worden verankerd in een soort warme bezinning. Hoewel Walkers releases inderdaad altijd bedrieglijk genre-onafhankelijk zijn geweest, heeft geen enkel werk van hem ooit zo’n breed scala aan muzikale referentiepunten omarmd, om daarmee zo’n onbeschaamd scherpzinnige mengeling te creëren, of dit met zo’n onnavolgbare eigenheid gedaan.