Wolf Eyes x 'Spider Baby'

Giechels en gruwel op acht pootjes: legendarisch avant-noise duo Wolf Eyes neemt op Videodroom de gitzwarte horror komedie ‘Spider Baby’ onder handen. Een regelrechte camp classic en zonder twijfel een van de vreemdste cultfilms van de jaren zestig.

‘Spider Baby’ - ook gekend als ‘Cannibal Orgy’ en ‘The Maddest Story Ever Told’ - uit 1967 is een bizar stukje exploitation cinema. Te intens om echt een komedie te zijn maar te ‘cutesy’ om echt horror te zijn, zweeft deze ergens tussen ‘The Addams Family’ en ‘Texas Chainsaw Massacre’ in. Een cartooneske lap grindhouse die zich wentelt in haar eigen tegendraadsheid en gestoorde anarchie. Wie anders dan Wolf Eyes zou deze prent van een gloednieuwe score willen voorzien?

Wolf Eyes (John Olson and Nate Young) ontstond in 1998 in Michigan en staan bekend om hun unieke & compromisloze sound: noise, industrial, free jazz, avant-garde in de blender en een hypnotiserende en onvoorspelbare performances die intens zijn van begin tot einde. Met ontelbare releases op plaat, CDR en cassette zijn ze een van de meest actieve en inspirerende experimentele acts van de voorbije 25 jaar. 

Het verhaal: In een vervallen herenhuis leven de laatste telgen van de Merrye familie in complete anarchie. Door een genetische ziekte vergleden ze in een kinderlijke staat en geven zich over aan kannibalisme en moordlust. De jongste dochter Virginia (Jill Banner) denkt dat ze een menselijke spin is en sluipt door het huis op zoek naar een prooi. De oudste zoon Ralphie (gespeeld door cult acteur Sid Haig) jaagt dan weer op straatkatten die hij als avondeten serveert. De weeskinderen worden verzorgt (en in toom gehouden) door butler en chauffeur Bruno (een glansrol voor horror acteur Lon Chaney Jr.). Als enkele verre familieleden en hun advocaat onverwacht op bezoek komen met hun oog op de erfenis gaan de poppen - uiteraard - aan het dansen.

‘Spider Baby’ was het schepsel van cultregisseur Jack Hill -bekend van blaxploitation en camp klassiekers als ‘Coffy’, ‘Foxy Brown’ en ‘Switchblade Sisters’ en door Quentin Tarantino liefdevol omschreven als ‘de Howard Hawks van exploitation cinema’. De freaky vertolkingen van onder andere Sid Haig, de sfeervolle zwart-wit fotografie en de pikzwarte humor gaven deze low budget schlocker een ‘punk rock’ vibe van la lettre. Geen wonder dat dit een van John Water’s favoriete films is.

‘For anyone who has ever felt different or out of step with the world in general, Spider Baby will likely strike a chord, in addition to providing a unique horror experience, transcendent of the time period’ - 
Cinematic Randomness