Het meedogenloze filmgeweld van ‘The Street Fighter’ ontmoet de beukende percussie en rauwe noise van NAH. Zijn gloednieuwe live-soundtrack katapulteert de grindhouse-klassieker ‘The Street Fighter’ (1974) rechtstreeks de 21e eeuw in. Martial arts extravaganza verzekerd.
‘The Street Fighter’ is berucht. Het was de allereerste film die in de VS een X-rating kreeg puur en alleen vanwege het extreme geweld en de liters bloed. Tegelijkertijd betekende het de absolute doorbraak voor de legendarische Japanse vechtkunstenaar Sonny Chiba. De film kreeg twee sequels en stond aan de wieg van de iconische gelijknamige arcade-game.
In de slipstream van Bruce Lee’s ‘Enter The Dragon’ bereikten de exploitation- en grindhouse-cinema hun absolute hoogtepunt. De wereld was klaar voor Chiba’s rauwe actiewerk. Maar Chiba was geen gladde Bruce Lee-kloon die goedkoop meeprofiteerde van de hype. Waar Lee blinkt in elegantie en Jackie Chan in komische speelsheid, regeert bij Chiba de pure, ongecontroleerde en barbaarse woede. Als zijn personage Terry Tsurugi losbreekt, is niemand veilig—zijn vijanden niet, de omstanders evenmin.
Het is precies die rücksichtslose razernij die de film zijn cultstatus bezorgde. Scènes waarin Chiba iemand met zijn blote handen castreert, of waarin een kopstoot direct overgaat in een röntgen-shot van een verbrijzelde schedel net voor het slachtoffer bloedspuwend neerstort: de toon is gezet.
Het plot? Een rasechte cocktail van eer, wraak en verraad, beslecht met vuisten en voeten. Chiba speelt Terry Tsurugi: een cynische huurmoordenaar die puur leeft voor seks, geld en geweld. Hij wordt ingehuurd om een ter dour veroordeelde kungfumeester uit de gevangenis te breken. Als zijn looneisen worden geweigerd, laat hij de boel ijskoud barsten. Maar wanneer de Yakuza en de maffia uit Hongkong het zusje van de veroordeelde ontvoeren, raakt Tsurugi alsnog verstrengeld in een bloedige bendeoorlog.
