Ellen Dhondt stelt haar werk 'Picky Eating' voor in de 'Food for Thought' reeks
Ellen Dhondt (°2000) groeide op in De Kempen en studeerde schilderkunst aan het KASK in Gent, waar ze in 2024 afstudeerde. Vanuit haar interesse in identiteit en maatschappelijke normen ontwikkelde ze Ellie Dolly, een uitknipbaar popje waarmee ze verschillende eigenschappen deelt en dat als alter ego in haar schilderijen opduikt. Haar beeldtaal meandert tussen speels en ongemakkelijk. Vaak zijn het persoonlijke ervaringen die het vertrekpunt vormen voor haar werken die tegelijk een bredere, maatschappelijke betekenis krijgen. Met Ellie Dolly onderzoekt Dhondt de manieren waarop identiteit voortdurend wordt gevormd door de omgeving, sociale verwachtingen en aangeleerde normen. Zo wordt Ellie tegelijk een persoonlijke figuur en een universeel personage. Achter het komische en herkenbare schuilt een kritische vraag: in hoeverre bepalen we zelf wie we zijn, en hoeveel daarvan wordt voor ons bepaald?
In ‘Picky Eating’ (2025) verschijnt Ellie Dolly achter een schijnbaar vrolijk gedekte tafel. Voor haar staat een groot bord met in het midden slechts één eenzaam spruitje. Het werk ontstond vanuit een herkenbare jeugdherinnering: weigeren te eten maar aan tafel moeten blijven zitten tot het bord leeg is. De kleurrijke, symmetrische compositie en de stripachtige lijnen geven het tafereel iets vrolijks, maar onder die ogenschijnlijke onschuld schuilt een spanning. Hoe fragiel is de balans tussen zorg en macht? Wie bepaalt wat er gegeten wordt, hoeveel genoeg is en wanneer een kind moet gehoorzamen? Een ogenschijnlijk onschuldige maaltijd wordt zo een scène waarin controle en autonomie tegenover elkaar komen te staan.
Tegelijk opent het werk zich naar een bredere maatschappelijke context. Het raakt aan uiteenlopende eetproblematieken, opvoedingsvraagstukken en thema’s als consumptie en de ongelijke toegang tot voedsel. Ook de kwetsbaarheid van onze voedselvoorziening klinkt door in het beeld, zeker in een tijd waarin droogte en mislukte oogsten de vanzelfsprekendheid van voedsel steeds meer onder druk zetten.
Het kleine spruitje krijgt zo een beladen betekenis. Het wordt tegelijk een object van verzet, een symbool voor de hunkering naar controle en een herinnering aan hoe vanzelfsprekend we de beschikbaarheid van voedsel zijn gaan vinden.
